واسهً یه لحظه چشمات و ببند          یه کم  اون روزا رو خاطرت بیار

می دونم گذشته رو دوست نداری     لااقل خودت رو جای من بزار!

واسهً یه ذره دلخوشی ، بشین          تا که حس کنم تو هم گیره دلت   

تا خیال کنم تو هم مثل خودم           بعد از این حادثه می میره دلت...

کی توی این همه سال دروغ می گفت   تا تو سختیا رو باور نکنی..

همهً غصه ها سهم کی می شد            تا یه وقت  تو چشماتو تر نکنی!

جاده ها همقدم کی می شدن؟              وقتی همنشین تو پنجره بود !

از روزایی که تو می سوزوندیشون     کی به فکر ساختن  خاطره بود..؟

یادته می گفتی می خوای خودتو         تو حریم امن من رها کنی...؟

..دیگه حرفای تو هم عوض شده        که می خوای بند حصارو  وا کنی!

 □□

تو همیشه ، روی بستر خیال            بی خیال  غصه های دنیایی

سختی زمینیا سخته برات                تو که آسون توی آسمونایی..

من شاید مثل تو میشدم ، اگه        یکی مثل تو هوای من و داشت

تو شاید درد من و می فهمیدی     اگه "من" زندگی شو پات نمی ذاشت..

پوریا شیرانی

برای لحظة آخر چه زود می رفتی

چه بی خیال من و هر چه بود می رفتی

دلم به راه تو سد شد، دل مرا بردی

که  بی قرار و خروشان چو رود می رفتی

□   □

تو بهترین غزل زخم های دل بودی

برای درد من اما چه سود، می رفتی..

برای آمدنت آتشم زدی کآخر

ز جان خامش من همچو دود می رفتی!

□   □

زچشم خسته ام آنروز گریه می آمد

دلم اگرچه غزل می سرود، می رفتی

بسان مرغک بی آشیان نمی ماندی

چون او که بهر کسی پر گشود می رفتی،

□   □

تو از بزرگی دشت سکوتِ من ،دلگیر

به دنج صحبت و گفت و شنود می رفتی

به نا کجای غریبی که من نمی دانم

به سمت و سوی طلوعی کبود می رفتی

□   □

دگر به وعده نمی شد تورا نگه دارم

که با تمام تلاش و وجود می رفتی

من آتشین دل و دلسوز دلخوشی هایم

تو بی خیال من و هر چه بود می رفتی ...

پوریا شیرانی

ترسی که در حواشی تردید دیده ام

پیوسته در فضای دلم موج می زند

                                       ...این بینش گذشته این نوظهور نیست!

من اعتقاد به معنای خویش را

ازشعر گمشدگان ، به میراث برده ام

با آنکه حادثه ای مرا باورم نکرد

با نردبان حقیقت ، سکوت را

   از خاک مرده به افلاک می برم

وآنگاه  در میانه این اوج تابناک

تصویر زنده ای از این روح بی قرار

                بر پیکر سیاهی دیوار می کشم...

شعری سپید را       با جامه ای ظریف       از رنگهای ناب

تقدیم می کنم،

بر قامت شکسته پیری سپید موی

تا بشنوند تمام کرانِ پیر

این نعره ای که از دل تردید سر زده ست

این رنج کهنه ای ست...

این صفحه سپید   ترسیم تازه ای ست   از خوابهای من   

                                     بر کاغذی سیاه      با چشم تازه ام!

اینک شبیه روز        تصویر می کنم    همه آنچه هست و نیست

                               این حسّ  کهنه را بجز نام تازه چیست...؟

پوریا شیرانی 88/4/22

روزهایی دارم از تو ماندگار ماندگار

خاطراتی دلنشین در ذهن پیرم پایدار

شعر می گویم غزل می سازم اما بی نصیب

طی شده از بعد تو هر لحظه این روزگار

مثل تو آیینه ای من را نشان خود نداد

بعد تو من ماندم و آیینه های پر غبار

زندگی تصویر بی رنگ من از دنیا نبود

من هم این گونه نبودم بی نصیب از این قمار

بعد تو آمد بهار و من که بی میهن شدم

یاد بردم غنچه های بی خزان آن دیار

راستی من بی قرارم بعد از "آن" اما بگو

قصد داری بعد از "این" باشی برایم بی قرار؟

من سر ناسازگاری دارم و اینک تو هم

حکم خود داری که سر را می کشانی پای دار!

پشت این دیوارهای بی عبور دلشکن

در کنار سایه ها ومرده های بی مزار

می روی تا گم کنی آن خاطرات بی عبور

می روی تا گم کنم یاد تو را درانتظار..

حیف این عمری که طی شد بی حضور سبزِ تو

یک سره ذات خزان بود و به چشم آمد بهار..

پوریا شیرانی

  نیکی پیر مغان بین  که چو ما بد مستان

            هرچه کردیم به چشم کرمش زیبا بود...

                                                    ( حافظ)

      سال نو   

                   فکر نو 

                   و             دید نو

                                          بر همه دوستان مبارک

سلام اي آشنايي كه               نگاهت سبز و روشن بود

تموم سهم من از تو               فقط يك بار ديدن بود

سلام اي حرف ناگفته            سلام اي فرصت ديروز..

تو از من،من شدي! اما          من از تو خاليم امروز..!

تو اين روياي آشفته              چه سخته كوه غم باشم

تو رو كم دارم اما نه!           نمي شه با تو هم باشم..!

ببين من عاشقي هامو            به دست خستگي دادم

از آغوش تو دل كندم            به دام حيله افتادم

تو اينجا خسته و تنها             نشستي خون دل خوردي

تو مثل من همه چيزو            به دست باد نسپردي

تو در من منتظر بودي           مني كه با تو بد كردم

كه شايد در خودم گم شم         به روياي تو بر گردم..

منو فرصت بده بازم             كه من دلتنگ و غمگينم

دوام آرزوها مو                  به تكرار تو مي بينينم

ببين خورشيد زيبا رو           نگاتو از زمين بردار

بازم آغوشتو وا كن             من و دست خودم بسپا ر...

پوریا شیرانی

مهر۱۳۸۴- شیراز

کدوم حس غریب عاشقونه                   من و درگیر چشمای تو کرده

کدوم بی تابی لحظه به لحظه                دل رسوام و رسوای تو کرده

نگاهم رو که از چشمات می گیرم         دیگه تصویر دنیا رو ندارم

پر از شب می شم و تنها می مونم         دیگه رویای فردا رو ندارم

تو از افسانه های خاک خورده             میون دفتر من پا گذاشتی

دیدی اینجا مجال قصه ها نیست            گذشتی و من و تنها گذاشتی

تو با تردید های کودکانه                     چه آسون از من و عشقم بریدی

یه روز دنیای تو دستای من بود            یه روز از توی دستام پر کشیدی

تماشای غروب عاشقی هات                شب و سهم من بی همزبون کرد

پیامد های طوفان عبورت                   من دلخسته رو بی آشیون کرد...

پوریا شیرانی

دریغا دل به یاد آور زمان نونهالی را 

ستون کوته مرمر،سکوت خوش خیالی را

دریغا دل به یاد آور که فارغ از کجا بودی 

زمان طی می شد و با من درون ماجرا بودی

که من در ماجرای خود درخت سیب را دیدم

مصدق گفت آهش را ولی سیبی دگر چیدم

نشستم گاز اول را به صد شوق و هوس خوردم 

ولی ته مانده آن را چه زود از یاد خود بردم

من آری رنج فردا را به فکر خود نمی دیدم

که حتی از کسی هم من ز فرداها نپرسیدم

دریغا دل به یاد آور خیال نوجوانی را

هوای کوچه های خوش،زمان  بی زمانی را

دریغا دل به یاد آور چه خوب این عمر طی می شد

چگونه با چه دلگرمی شب یلدا و دی می شد

که من  با قصه های خوش  همه شب را سحر کردم

کنار آشناهایم از ین دوران گذر کردم

نمی دانستم این دوران چو خوابی نیمه می ماند

حقیقت های بی پایان مرا از دور می خواند

من آری رنج فردا را به فکر خود نمی دیدم

که حتی از کسی هم من ز فرداها نپرسیدم

دریغا دل به یاد آور زمستان های زیبا را

خیا ل جمعه برفی، نشاط کودکی ها را

دریغا دل به یاد آور طریق دلسپردن را

غم معصومی خود را ،چگونه غصه خوردن را

که در دوران خوب ما سلام ما به هم پل بود

درون آستین ما زمستان هم پر از گل بود

چه سود اما که ای دنیا سیاهی از سپید آورد

بجای فصل دلتنگی بهار بی امید آورد

پوریا شیرانی

شاید این لحظه آخری باشه      

                      که می خوام گمشده های دورم و

                                                       توی چشمای تو پیدا بکنم

شاید این بار بتونم بجای تو   

                      آخرین پرده این نمایش و 

                                                       با دروغای تو زیبا بکنم!

شاید این خاطره باقی بمونه        میون خاطره های بد بد

توی تقویم سیاه من و تو           کمی روشن بشه    آخرین عدد!!

*  *      *  *

فکر نکن می خوام دوباره پر بشم       از عذاب و اضطراب و دلهره

حالا که حتی نگاه ما دو تا                لحظه ای به هم گره نمی خوره

قصد من یه بازی دوباره نیست          ته این قصه    که رو به آخره

من می خوام آخر ماجرامون و            اون که می تونه  به رویا ببره!!

*  *      *  *

یه کم امشب به خودت امون بده        تا تو هم حرف نگفتتو بگی

من فقط می خوام تو آروم بگیری      نمی خوام دوباره دل به من بدی..

یه کم امشب تو چشام نیگا بکن       قصه مون داره به آخر می رسه

بالای خستتو واکن و بپر               فکر این نباش  که دنیا قفسه…

 پوریا شیرانی