ماهی نمیر.. باش که دریا بیاورم!

^{سلام به بزرگوارانی که با لطف بی نهایتشون منو شرمنده می کنن و چراغ این وبلاگ رو روشن نگه می دارن
در این مدت که نه فرصتی بود و نه دل و دماغی برای شعر گفتن و بروز شدن   ، از خواندن اشعار و دلنوشته های دوستان بی بهره نبودم و تا اونجایی که میتونستم به وبلاگ همه عزیزان  سر زدم ، پیام گذاشتم و از لطفشون تشکر کردم
ان شاالله ازین پس زودتر و منظم تر بروز می کنم
با غزلی تازه میهمان خیال شما هستم
سربلند باشید}

ماهی، نمیر... باش که دریا بیاورم!

 

حالم بد است مثل عقابی که پیر شد

یا کفتری که زخمیِ تیرِ امیر شد

 

ابری قرار بود ازین جا گذر کند

پیمان شکست باد و نصیبم کویر شد..

□   □

 

عمری بیاد روز رهایی ترانه خواند

مرغی که در حصار قفس ها اسیر شد

 

رودم، که در تقابل با رسم آبشار

در عین سربلندی خود، سربزیر شد

□   □

 

طفلک دلم که از غم خود در گریز بود،

شاعر که شد از آینه ها ناگزیر شد..

 

باور نمی کنم دل دریا پرست من

افتاد روی خاک و شکست و حقیر شد

□   □

 

- ماهی نمیر...  باش که دریا بیاورم!!

- دریا کجاست!؟ تنگ بیاور که دیر شد...

 

 

پوریا شیرانی

 

برچسب‌ها: شعر, غزل

شعری در هوای پاییز

با درود و احترام نثار سهراب سپهری؛ که دلش در شهری خانه داشت  پشت دریاها...

و قیصر امین پور؛ که نام بزرگش با حرف آخر عشق آغاز میشد...

 

در ایستگاه رهایی که زیر باران است...

 

 

به شهر می برمت روزی ای دلِ کولی                 

مرنج از من و از این قطارِ بد قولی

 

تو را بزودی از این ایستگاه خواهم برد             

سرم اگرچه بدانم به سنگ خواهد خورد

□   □

 

شبی که بقچه ات از شعر تازه لبریز است           

و انتهای شب از ابتدای پاییز است

 

شبی به رنگ هوسهای دفتر شعرم                      

به نام واژه ی امضای آخر شعرم

 

و کور ازین همه تصویرِ مات و فرسوده           

و کر ازین همه حرف و کلام بیهوده

 

بغل گرفته تو را می رهانم از طوفان                   

به راه می زنم از کورِ راهِ بی پایان

□   □

 

در ایستگاه رهایی که زیر باران است                

که از هوای شکفتن ترانه باران است

 

در انتهای  هزاران خیالِ آشفته،                        

میانِ بزمِ غزلهایِ نابِ ناگفته،

 

من وتو ایم و نفس های خوبِ خواهش ها         

میان بُحبُحه ی  به به و ستایش ها،

 

من و تو ایم و پلی رو بسوی زیبایی                  

رها از این همه تکرار و گام تنهایی...

□   □

 

و عشق اولِ این راهِ تا ابد زیباست                    

و قاف آخر راهِ تمام عاشقهاست *

 

نگو قرار نداری و مانده ای بی کس             

منم کنارِ تو با خوش ترین غزل ها- پس

 

- در این میانه کمی انتظار هم خوب است         

کمی صبوری و قدری قرار هم خوب است

 

مرنج پس دل من ای شکسته از باور                 

 در آخرین َنفَسِ این غروبِ شهریور

□   □

 

که من بفکر توام گرچه سخت درگیرم          

اگر چه منتظرِ انعطافِ تقدیرم

 

هنوز در سَرِ گرمم شعور و شوری هست       

مرام و معرفت و مثلِ تو غروری هست

 

نترس ای دل من ای مهاجر تنها                      

از آرزوی من و انتهای این رویا

 

تو را بزودی از این ایستگاه خواهم برد             

سرم اگرچه بدانم به سنگ خواهد خورد

□   □

 

...و انتظار همیشه رفیقِ این کولی است           

و من که آخر کارم همیشه بد قولی ست...

 

* قاف حرف آخر عشق است...(قیصر امین پور)

 

 

پوریا شیرانی

یک ترانه و یک غزل

سلام دوستان

گرفتاریها نمیذاره بموقع بروز کنم،از برگزاری یک شب شعر دیگه این بار با حضور جناب رشید کاکاوند عزیز گرفته تا مشغله های کاری و هنری...

از تمام کسانی که توی این چند وقت بهم سر می زدن و پیام میذاشتن ممنونم،

یک ترانه و یک غزل تقدیم بشما که دلگرمی منید برای سر زدن به وبلاگ

در ضمن این هم آدرس من توی فیس بوک:      facebook.com/pouria.shirani

تازگی..

 

 

پیرهن ترانه های خیسَمو                میندازم رو بندِ طولانیِ نور

رد می شم برهنه از تاریکیا             تا که تن کنم لباسی از حضور

 

خورشیدُ  وعده میدم به آبتنی          تویِ حوضِ آبیِ میدونِ شهر

گُل می دم به تک تکِ ستاره ها        می کشونم همه رو میون شهر..

□   □

عشقو از تو قصه ها در میارم         می پاشم رو خاکِ خسته ی زمین

ابرا رو  وا می دارم گریه کنن         تا بخنده لبِ بسته ی زمین

 

روزامو گم می کنم تو لحظه ها        نبضِ اکنونُ  نشونه می کنم

واسه سرکشی به جنگلای خواب       بادِ عاشقُ  روونه می کنم

□   □

 

کمی از قدِّ درختا می زنم               تا گُلا خورشیدُ بهتر ببینن

جاده ها رو گِره می زنم به هم         تا همه گِردِ یه دنیا بشینن

 

شایدم فکری بحال آدما                 شایدم آستینی بالا بزنم

همه رو آشتی بدم با خودشون         کاغذ گذشته رو تا بزنم...

□   □

 

می دونم سخته تو باورم کنی          اما من دنیا رو اینجوری می خوام  

تو بدنبال حقیقتی ولی                  من با رویا پابه پای تو میام

□  

دنیا اینجوری باشه قشنگ تره 

کسی هس ترانه هامو بخره!؟ 

پوریا شیرانی

----------------------------------------------------------------------

عیب از تو نیست این که بمن دل نمی دهی

 

 

با بغضِ کودکانه پُر از حرف و خسته اند

آنها که مثل من به حقیقت نشسته اند

 

تردید می کنی، و من از یاد می روم

این روزها جماعت عاشق دو دسته اند:

 

آنها که تا ابد به یقین فکر می کنند

آنان که دل ، به دل دلِ تردید بسته اند

 

من از تبارِ پاکِ یقینم، اگر مرا

یارانِ شک زِ ایل و تبارم گسسته اند

□   □

 

بیهوده خیره ای به رخ پرفریب خود

آیینه ها دمی به کسی دل نبسته اند

 

امروزِ روز طاقتِ دل ها زیاد نیست

یک روز بسته اند و به یک سوز رسته اند!

□   □

 

عیب از تو نیست این که بمن دل نمی دهی

آیینه ها همیشه دلم را شکسته اند...

 

پوریا شیرانی

سلام دوباره

با سلام مجدد

در پست قبلی دوستان زیادی پیغام گذاشته بودند با این مضمون که بدلایلی موفق نشده اند همه یا تعدادی از آهنگها را دانلود نمایند

به همین دلیل تمام آهنگها را به اضافه ی یک آهنگ جدید در سایت ایرانی "پرشین گیگ" قرار دادیم تا دانلود آنها بدون ف ی ل ت ر و سهل الوصول ترباشد

 ضمن تشکر ویژه ازدوست بزرگوارم جناب محسن کاویانی عزیز که آپلود این آهنگها با همت او صورت پذیرفت، شما رو به شنیدن این 4 آهنگ دعوت می کنم.

این هم لینکهای جدید با امکان دانلود رایگان و سریع:

دانلود ترانه " لحظه آخر"

دانلود ترانه " تردید"

دانلود ترانه " احساس"

دانلود ترانه " وقتی که رفتی..."  (جدید)

شعر و دکلمه: پوریا شیرانی

خواننده و آهنگساز: حامد وفایی

تنظیم: دانیال محمودی

تهیه کننده: حامد وفایی

ضبط: استودیو آبنوس -1385- 1389

سلام سال نو + دانلود سه ترانه از آلبوم "کودکیهای تو"

با سلام و درود فراوان خدمت دوستان گرانقدر

سال 1390 رو به شما عزیزان تبریک عرض میکنم و امیدوارم که سالی سرشارازموفقیت و شادکامی پیش رو داشته باشید. مثل همیشه بابت دیر بروز کردن وبلاگ عذر می خوام، امیدوارم بتونم با مطالب جدید این تاخیر رو جبران کنم.

چندی پیش مراسم اختتامیه جشنواره بزرگ شعر دانشجویان و طلاب به پایان رسید، و برگزیدگان هر بخش (کلاسیک، سپید، ترانه تصنیف و نوحه) معرفی شدند که در بخش ترانه و تصنیف هم بنده موفق شدم بلطف خدا مقام اول رو کسب کنم(اسامی کامل برگزیدگان درسایتهای مختلف وجود دارد). کتابی نیز با عنوان "فصل مشترک" توسط مسئولین جشنواره چاپ شد که شامل اشعار برگزیده شاعران جشنواره بود.در این بین دو ترانه از بنده بنام "رهایی"(ص146) و "بی تابی"(ص156) در کتاب چاپ شده که سالهای پیشتر در وبلاگم منتشر شده بود.( گزیده ی این مراسم در تاریخ 30/1/1390 به همراه مصاحبه با بنده و تنی چند از شعرا از شبکه 3 سیما پخش شد)

و اما در این پست و به مناسبت سال جدید قصد دارم اگر قابل باشه سه ترانه از آلبوم "کودکی های تو " رو بعنوان عیدی برای دانلود قرار بدم،آلبومی که 5 سال تولیدش طول کشید و با وسواس بسیاری هم از جانب من و هم حامد عزیز تهیه شد، این آلبوم از معدود آلبومهای دکلمه ای ست که برای دکلمه هایش آهنگ ساخته شده و از موزیک های بیکلام موجود استفاده نگردیده است،همچنین ضبط آن در بهترین و بروزترین استودیو شیرازصورت پذیرفت تا ازلحاظ کیفیت صوتی هم در سطح بالایی قرار داشته باشد.این مجموعه شامل12 تراک است که دو تراک آن ترانه است که با صدای زیبای حامد وفایی خوانده شده و 10 تراک دیگر آن هم دکلمه غزلهای بنده است جسارتا با صدای خودم، بامید اینکه مورد پسندتون واقع بشه و انشاالله با خاطرات خوب بهاریتون پیوند بخوره، آلبوم کامل هم بزودی منتشر خواهد شد.

باز هم براتون روزگار خوبی رو آرزو می کنم و امیدوارم که امسال سال دستیابی به آرزوهاتون باشه.

مشخصات آلبوم:  کودکی های تو

  

شعر و دکلمه: پوریا شیرانی

خواننده و آهنگساز: حامد وفایی

تنظیم: دانیال محمودی

تهیه کننده: حامد وفایی

ضبط: استودیو آبنوس -1385- 1389

دانلود آهنگها از www.persiangig.com (بدون فیلتر):

دانلود ترانه ی " لحظه آخر" کیفیت 256

دانلود ترانه ی "احساس" کیفیت 256

دانلود ترانه ی"تردید" کیفیت 256

 شما همچنین می توانید این ترانه ها رو از www.4shared.com  و همچنین www.mediafire.com در لینک هایی که در ابتدای قسمت پیوندهای وبلاگ تعبیه شده دانلود نمایید.

باتوجه به اینکه سایتهای دانلود و آپلود   ف ی ل ت ر  هستند، برای بازکردن لینکهای دانلود آهنگها از این دو سایت باید از  ف ی ل ت ر ش ک ن  استفاده نمایید.

زمستان

1) نبود ها

 

وقتی تو بودی، بهار بود

گل بود

تازگی بود

چشمهایم در چشمهای تو جوانه زد

و من در آفتاب تابستان بودن َت، گرم شدم،

- که توانستم پاییز رفتن َت را طاقت بیاورم

اما..

دیگر نه تو هستی...   نه آفتابی...   نه طاقتی...

و جای همه ی نبود ها

                              زمستان سختی در راه است…

---------------------------------------------------------------

2) حتما

 

روزهایی که با تو بودم

هرگاه چتر با خودم می بردم

حتما باران می بارید... 

---------------------------------------------------------------

3) آغوش

امروز درخت کهنسال کوچه ی ما را بریدند

و من بیاد نمی آورم که در طول این سالها یک بار هم او را درآغوش گرفته باشم

که هیچگاه مزاجمان با هم سازگار نشد؛

 

تابستانها که من عریان بودم او پوشیده بود

و زمستانها که من پوشیده بودم او عریان...!

---------------------------------------------------------------

4) سپید

 

شعرهای سپیدم

مال خودم نیست

شعر خداست

من فقط منتظر می شوم زمستان از راه برسد،

تا خدا شعر تازه ای بنویسد روی کاغذ ابرها

و سپس شعرهای کهنه اش را ریز ریز کند

تا زمین پر شود از کاغذ های سپید...

آنگاه کافی ست به یکی ازین دانه های خیس خیره شوم

و از روی دست خدا شعر نو بنویسم...

---------------------------------------------------------------

5) نگاهت…

 

برف،

دلِ من بود

که در آفتابِ نگاهت

آب شد…

---------------------------------------------------------------

پوریا شیرانی - زمستان 1389 

" در نظر سنجی نام کتاب شرکت کنید" (در زیر قسمت پیوندها)

نگو پی ات ندویدم که پا نداد و نشد...

کسی از آن سوی ظلمت مرا صدا می کرد                 که بادبادک خورشید را هوا می کرد

کسی سبک تر از اندیشه ای که چون می رفت           بجای گام زدن در هوا  شنا می کرد...

                                                                                  " حسین منزوی "

نگو پِیَ ت ندویدم که پا نداد و نشد...

 

تمامِ شهرِ دلم  زیرِ گامهای تو بود

که چشمهای تو آغازِ ماجرای تو بود

 

تو رازهای مرا کوچه کوچه می دیدی

وکنجکاویِ تو، رازِ چشمهای تو بود..

 

میانِ قابِ تنم، پشتِ این نقابِ ظریف

چه بود ؟، عکسِ عقابی که در هوای تو بود!

 

بفکرِ صیدِ تو بودن چه جراتی می خواست

برای من که دلم طعمه ای برای تو بود

 

کسی شبیه من آسان ز درد قصه نگفت

در آن زمان که دلم سخت مبتلای تو بود

□   □

 

همیشه چشمِ دلم محوِ دیدنت می شد

همیشه گوشِ دلم در پیِ صدای توبود

 

خوشا به آینه ها چونکه با تو شکلِ تو اند

خوشا به پیرهنت، جامه ای که جای تو بود

 

-که رنگِ آبیِ دریای عشق بود و دلم

اسیرِ کشتیِ گیسویِ دلربای تو بود..

 

خدایِ تو  به من عاشق نبود چون تو، ولی

امید من همه بر بخشش خدای تو بود..

□   □

 

نگو پِیَ ت ندویدم که پا نداد و نشد

که خطِّ فاصله دنبالِ ردِّ پای تو بود

 

هنوز در دلم از حسرتت نشانی هست

از آن زمان که دلِم در پیِ وفای تو بود..

 

.. تو ابتدای غزلهایِ وصلِ من بودی

اگرچه مُهر جدایی در انتهای تو بود.

پوریا شیرانی

رهایی...

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند                      و اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادن

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی                 آن شب " قدر" که این تازه براتم دادند...

با سلام و عذر تاخیر

امیدوارم دوستان روز و روزگار خوبی رو پشت سر گذاشته باشند و روزهای بهتری هم در انتظارشون باشه ، و ان شاالله شبهای قدرتان هم آسمانی باشه و سرشاراز معنویت همراه با اجابت دعا...

اتفاقات زیادی در این مدت افتاد که باعث شد نتونم بموقع  وبلاگم رو بروز کنم ،  ویرایش کتابهام و رفت و آمدهای مکرر من به تهران و صحبت با ناشرین مختلف، همچنین برگزاری شب شعری پرشور با حضور دوست و استاد گرانقدر جناب "اهورا ایمان" در دانشگاه میبد که بواسطه مسئولیتهای زیادی که در این همایش بر عهده ی من بود از اجرا گرفته تا شعر خوانی و هماهنگی مدعوین و مسئولین، همه و همه موجب شد چند هفته قبل و بعد از مراسم درگیر باشم و فرصتی نشه که سری به دنیای مجازی بزنم، بلطف خدا این مراسم بخوبی برگزار شد ،جناب اهورا ایمان هم سنگ تمام گذاشتند و ما رو شرمنده مهر و محبت خودشون کردند. شعر خوانی بنده هم که همراه بود با سنتور نوازی دوست گرانقدرم جناب آقای "رضا شبانی" که از شاگردان خلف استاد مرحوم پرویز مشکاتیان بودند و سالها در محضر ایشان به آموختن مشغول، به لطف خدا با استقبال مواجه شد که همین استقبال ما رو به فکر تهیه ی آلبومی به یاد استاد مشکاتیان انداخت و باعث شد چند هفته هم مشغول ضبط این اثر باشیم، که انشاالله بزودی پس از انجام مراحل انتهایی، این اثر رو در دسترس علاقمندان قرار خواهیم داد.

و اما ترانه ای که در این پست پیشکش نگاه محبت آمیز شما خواهم کرد ترانه ای ست به نام "رهایی" که شهریور دوسال پیش در یک غروب دل انگیز که داشت خودش رو برای تبدیل به غروبهای پاییزی آماده می کرد سروده شد، غروبی که ابری بود و باران تند و جانانه ای توی خورجینش داشت، این ترانه حاصل درآمیختن باران و غروب شهریوری و خاطرهای بی یار من بود...

 

تحفه ای ناقابل تقدیم به دوستان:

 

 

 رهایی...

 

بارونِ نم نمکِ دمِ غروب                      

قصه گویِ لحظه های خوبِ خوب

ای رفیقِ کهنه ی  پنجره ها                       

ای پلِ بین من و خاطره ها،

 

منو با خودت به رؤیا می بری؟            

تا دوباره نفسم جون بگیره

تا که دستای ترک خورده ی من              

مثه جاده بوی بارون بگیره..

□   □

 

اون ورِ جاده، تو آغوشِ غروب           

توی یک قریه، همین نزدیکیا

کسی انگار داره نجوا می کنه             

اسم خورشیدُ توی تاریکیا..

 

یه نفر که قصه های روشنش               

شب و رسوا می کنه  مثل چراغ

دارم از حرفای اون تازه می شم         

زیرِ این بارونِ شهریورِ داغ!

□   □

 

بارون امشب یه نفس برام ببار           

شب و رد کن به سحر بوسه بزن

کهنگی هامو بشورُ دمِ صبح            

شورِ تازه بودن و بده به من

 

چیزی از گذشته ها به من نگو            

قصه های تازه َتُ  برام بیار

پیرهن تجربه هام و تَر کُن و             

دست آفتابُ  تو دست من بزار

□   □

 

من می خوام خاطره های کهنه َمو     

 اولِ همین سفر جا بزارم

من می خوام رها تر از کودکیام          

پا توی جاده ی  فردا بزارم

 

تو داری آغوشتو وا می کنی               

من دارم صدای پاتو میشنوم

وقتی که دستامو بالا می برم             

نبضِ بیدارِ صداتو می شنوم..

□   □

 

بارون امشب تو نگاه روشنت                

وسعتِ یه اشتیاقِ تازه بود

واسه من که با تو همسفر شدم            

دیدنت یه اتفاق تازه بود..!

پوریا شیرانی  شهریور 1387

تو غرق حاشیه هایی- هنوز مثل قدیم

تو غرق حاشیه هایی- هنوز مثل قدیم

 

رهاتر از همه یِ برگهایِ پاییزی

نشسته ای بدلم تا که زود برخیزی

 

نشسته ای که تبِ آخرین غزلها را

به التهابِ نگفتن، به غم بیامیزی

 

چقدر شادم ازین با تو بودن اما تو

چقدر خسته و دلواپس و غم انگیزی،

 

- که گردنِ همه ی خاطرات خوبت را

به چوبه های فراموشی ات می آویزی..

□  □      

 

تو غرقِ حاشیه هایی- هنوز مثل قدیم-

همیشه در طلبِ چیزهای ناچیزی

 

نبوده ای و ندانی دچار یعنی چه..

که از بریدنِ دل، از دلم بپرهیزی

 

ندیدی و نشنیدی دلم زبان وا کرد

درآن غروب غریب غزل برانگیزی،

 

-که گر به رسم پرستو نشد-ولی-گفتم

شبیهِ بانگِ کلاغانِ عصرِ پاییزی،

 

: چه بی تو خالی ام از هرچه غیرِ تو! .. اما،

تو با منی و از انکارِ عشق لبریزی..!

□  □      

 

تُو حسِّ حادثه ای گنگ- بینِ شادی و غم-

وَ مثلِ قطره ی  اشکی که زود می ریزی...

 

منم که با تو دوباره به عشق رو کردم

تویی که مثلِ همیشه  تبی بلاخیزی..

پوریا شیرانی

هفت سین

هفت سین

ابرهای   پرامیدِ نوبهار                    آسمان را باز پایین تر کشید

بوی یاس خانه ی همسایه هم              تا کنار چینه ی ما پر کشید

در دلِ گنجشکهایِ باغچه                  شادیِ آغازِ یک لبخند بود

باد هم آرام می بوسیدمان                  روزهای آخر اسفند بود..

 

بی نصیب از روزهایی که گذشت       چشممان دنبالِ سالی تازه بود

حالمان از سال پیشین خوش نبود         حالمان دنبالِ حالی تازه بود

 

کهنگی های درون خویش را              در تَلی از نور و آتش سوختیم

می پریدیم از فرازِ نورها                  دین و آیین را بهم می دوختیم..

..شعله ای در ذهن می بایدولی..          تا دوباره رسمها را تازه کرد

تا که رختِ قدمتِ دیرینه  را               با تنِ امروزمان اندازه کرد...

 

سفره ای بودو هوای هفت سین            چشم بر گیرنده های پر فروغ!

مژده ی برنامه های ویژ ه شان            راستگویی های لبریز از دروغ!

هفت سینِ خانه هامان ساده بود            سینِِ "سیمایی" که "سوت و کور" بود

سین "سانسوری" که درآن "سبزه" هم     مثل سینِ "ساز" ها  مهجور بود

 

با غروری که پُر از امید بود              با غمِ تقدیرِ خود می ساختیم

با خیالِ روزهایی که گذشت               همچنان امروز را می باختیم..

 

طبق عادت لحظه ی تحویل سال          غم بشادی ظاهرا تبدیل شد

پادگانی تیر و توپی در نکرد              "سرد" و "ساکت" سال نو تحویل شد...

(( این عید باستانی بر همه شما هموطنان مومن و مسلمانم مبارکـ))

(یادمون نره همه روزهای خدا عیده اگر معصیتی مرتکب نشیم)

پوریا شیرانی