X
تبلیغات
ترانه های بومی
بی شک اگر تنهایی ام را باد می فهمید

اینقدر بین خاطرات من نمی چرخید


ایقدر در بزم غم انگیز غروب و من

با برگهای خشک پاییزی نمی رقصید


عطر تو را ای کاش می آورد وقتی که

حال مرا جز من کسی از من نمی پرسید ....

....

ادامه در:


facebook.com/pouria.shirani

+ نوشته شده در شنبه سوم اسفند 1392ساعت 6:5 توسط پوريا شیرانی |

برای تو

 

نیاز من به حسِ تو                مثل نماز عاشقاس

می گن حساب عاشقا              از همه آدما جداس

وقتی تموم جاده ها                همقدم تو می شدن

هیشکی ترانه ای نگفت          برای تو به غیر من

                                        برای تو به غیر من

  

 

وقتی بارون چشم تو              چشم منم تر می کنه

می ریزه روی گونه هات        دردمو بدتر می کنه

هیچی نمیشه از تو گفت         وقتی که تو خودِ تویی

اونی که من اسیرشم             اونکه رها شده تویی

  

 

می ری تا باز خاطره هام      اسم تو رو صدا کنن

زخمای کهنه ی دل و           بغضای تازه وا کنن

چقد نگات دلهره داشت        تو لحظه ی جدا شدن

وقتی کسی گریه نکرد          برای تو به غیر من

                                      برای تو به غیر من

 

خواننده و آهنگساز : شهاب تیام

تنظیم کننده : پوریا نیاکان

ترانه سرا: پوریا شیرانی

http://www.radiojavan.com/videos/video/shahab-tiam-baraye-to

/**/
+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم اسفند 1391ساعت 17:46 توسط پوريا شیرانی |

/**/

اتاقم از همه ی اتفاقها خالی ست

 

... نگاه می کنم از نو، به خود به دور و برم

چه حال و روز غریبی، چه آمده بسرم؟

 

اتاقم از همه ی اتفاقها خالی ست

و سرگذشت عجیبی نشسته پشت سرم..

  

کسی به مبهمیِ سرنوشت پشتِ در است

و من که خوب و بدش را همیشه منتظرم،

 

سوال می کنم از پشت در : چه می خواهی ؟

جواب می دهدم" آمدم تو را ببرم!!

 

- کجا، چگونه، چرا؟ درکدام راه درست؟

- به زندگی به خودت در مسیر پر خطرم..

  

 

خلاف میلِ دلم باز می کنم در را

نگاه می کند اول به روحِ در به درم

 

سپس بگونه ی من دست می کشد، شاید

کمی امان بدهد  ابرِ چشمهای ترم

 

سکوت حادثه جویی فرا گرفته مرا

شبیهِ کودکی ام  زیر سلطه ی پدرم

 

تنم پر از هوسی  رنگِ زندگی ست - ولی

بگو چگونه دلم را بسوی او ببرم!

  

 

دلم همیشه بروی عبور ها بسته است

کلیدِ قفلِ دلم دستِ کیست؟ بی خبرم...

پوریا شیرانی- آذر1389


برچسب‌ها: غزل
+ نوشته شده در پنجشنبه دوم شهریور 1391ساعت 23:35 توسط پوريا شیرانی |

حدود دو ماه پیش بود که دوست و برادر بزرگترم ، اهورا ایمان عزیز از برگزاری انجمن شعری در فرهنگسرای آیه واقع در شهرک اکباتان خبر داد . محفل دوستانه ای که با مدیریت ایشان شکل گرفت و به جایی رسید که همین چند روز پیش به مناسبت عید مبعث با حضور اساتیدی چون محمد علی بهمنی ، اکبر آزاد ، محمد علی شیرازی، و دکتر افشین یداللهی جلسه ای پرشور و خودمانی را برگزار کرد که با استقبال علاقمندان شعر و ترانه هم روبرو شد.

جا دارد ضمن عرض خسته نباشید و خدا قوت به اهورا ایمان ،از زحمات مسئولین فرهنگسرای آیه بخصوص جناب آقای سالاریان و همچنین میهمانان محترم برنامه ، کمال تشکر را داشته باشم و برای آنان روزها و روزگار نیکی را آرزومند باشم.

امید که تلاش دوستان در جهت رشد و نمو ادبیات و شعر و ترانه امروز همچنان مثمر ثمر باشد.

از راست: مسعود آذر ، پوریا شیرانی ، محمد علی شیرازی ، اهورا ایمان ، اکبر آزاد ، محمد علی مقیمی

+ نوشته شده در جمعه دوم تیر 1391ساعت 21:58 توسط پوريا شیرانی

سلام به بزرگوارانی که با لطف بی نهایتشون منو شرمنده می کنن و چراغ این وبلاگ رو روشن نگه می دارن
در این مدت که نه فرصتی بود و نه دل و دماغی برای شعر گفتن و بروز شدن   ، از خواندن اشعار و دلنوشته های دوستان بی بهره نبودم و تا اونجایی که میتونستم به وبلاگ همه عزیزان  سر زدم ، پیام گذاشتم و از لطفشون تشکر کردم
ان شاالله ازین پس زودتر و منظم تر بروز می کنم
با غزلی تازه میهمان خیال شما هستم
سربلند باشید

ماهی، نمیر... باش که دریا بیاورم!

 

حالم بد است مثل عقابی که پیر شد

یا کفتری که زخمیِ پرواز تیر شد

 

ابری قرار بود ازین جا گذر کند

پیمان شکست باد و نصیبم کویر شد..

  

 

تا آهِ آخرین نفس آهو امید داشت

وقتی بچنگ تیز پلنگی اسیر شد

 

رودم که در تقابل با رسم آبشار

در عین سربلندی خود، سربزیر شد

  

 

بازیچه ی قمار و غرور و شراب و شعر

عاشق که شد به حکم دلش گوشه گیر شد..

 

باور نمی کنم دل دریا پرست من

افتاد روی خاک و شکست و حقیر شد

  

 

- ماهی نمیر...  باش که دریا بیاورم!!

- دریا کجاست!؟ تنگ بیاور که دیر شد...

 

 

پوریا شیرانی

 


برچسب‌ها: شعر, غزل
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1391ساعت 2:15 توسط پوريا شیرانی |

با درود و احترام نثار سهراب سپهری؛ که دلش در شهری خانه داشت  پشت دریاها...

و قیصر امین پور؛ که نام بزرگش با حرف آخر عشق آغاز میشد...

 

در ایستگاه رهایی که زیر باران است...

 

 

به شهر می برمت روزی ای دلِ کولی                 

مرنج از من و از این قطارِ بد قولی

 

تو را بزودی از این ایستگاه خواهم برد             

سرم اگرچه بدانم به سنگ خواهد خورد

  

 

شبی که بقچه ات از شعر تازه لبریز است           

و انتهای شب از ابتدای پاییز است

 

شبی به رنگ هوسهای دفتر شعرم                      

به نام واژه ی امضای آخر شعرم

 

و کور ازین همه تصویرِ مات و فرسوده           

و کر ازین همه حرف و کلام بیهوده

 

بغل گرفته تو را می رهانم از طوفان                   

به راه می زنم از کورِ راهِ بی پایان

  

 

در ایستگاه رهایی که زیر باران است                

که از هوای شکفتن ترانه باران است

 

در انتهای  هزاران خیالِ آشفته،                        

میانِ بزمِ غزلهایِ نابِ ناگفته،

 

من وتو ایم و نفس های خوبِ خواهش ها         

میان بُحبُحه ی  به به و ستایش ها،

 

من و تو ایم و پلی رو بسوی زیبایی                  

رها از این همه تکرار و گام تنهایی...

  

 

و عشق اولِ این راهِ تا ابد زیباست                    

و قاف آخر راهِ تمام عاشقهاست *

 

نگو قرار نداری و مانده ای بی کس             

منم کنارِ تو با خوش ترین غزل ها- پس

 

- در این میانه کمی انتظار هم خوب است         

کمی صبوری و قدری قرار هم خوب است

 

مرنج پس دل من ای شکسته از باور                 

 در آخرین َنفَسِ این غروبِ شهریور

  

 

که من بفکر توام گرچه سخت درگیرم          

اگر چه منتظرِ انعطافِ تقدیرم

 

هنوز در سَرِ گرمم شعور و شوری هست       

مرام و معرفت و مثلِ تو غروری هست

 

نترس ای دل من ای مهاجر تنها                      

از آرزوی من و انتهای این رویا

 

تو را بزودی از این ایستگاه خواهم برد             

سرم اگرچه بدانم به سنگ خواهد خورد

  

 

...و انتظار همیشه رفیقِ این کولی است           

و من که آخر کارم همیشه بد قولی ست...

 

* قاف حرف آخر عشق است...(قیصر امین پور)

 

 

پوریا شیرانی

+ نوشته شده در جمعه هشتم مهر 1390ساعت 15:28 توسط پوريا شیرانی |

سلام دوستان

گرفتاریها نمیذاره بموقع بروز کنم،از برگزاری یک شب شعر دیگه این بار با حضور جناب رشید کاکاوند عزیز گرفته تا مشغله های کاری و هنری...

از تمام کسانی که توی این چند وقت بهم سر می زدن و پیام میذاشتن ممنونم،

یک ترانه و یک غزل تقدیم بشما که دلگرمی منید برای سر زدن به وبلاگ

در ضمن این هم آدرس من توی فیس بوک:      facebook.com/pouria.shirani


تازگی..

 

 

پیرهن ترانه های خیسَمو                میندازم رو بندِ طولانیِ نور

رد می شم برهنه از تاریکیا             تا که تن کنم لباسی از حضور

 

خورشیدُ  وعده میدم به آبتنی          تویِ حوضِ آبیِ میدونِ شهر

گُل می دم به تک تکِ ستاره ها        می کشونم همه رو میون شهر..

  

عشقو از تو قصه ها در میارم         می پاشم رو خاکِ خسته ی زمین

ابرا رو  وا می دارم گریه کنن         تا بخنده لبِ بسته ی زمین

 

روزامو گم می کنم تو لحظه ها        نبضِ اکنونُ  نشونه می کنم

واسه سرکشی به جنگلای خواب       بادِ عاشقُ  روونه می کنم

  

 

کمی از قدِّ درختا می زنم               تا گُلا خورشیدُ بهتر ببینن

جاده ها رو گِره می زنم به هم         تا همه گِردِ یه دنیا بشینن

 

شایدم فکری بحال آدما                 شایدم آستینی بالا بزنم

همه رو آشتی بدم با خودشون         کاغذ گذشته رو تا بزنم...

  

 

می دونم سخته تو باورم کنی          اما من دنیا رو اینجوری می خوام  

تو بدنبال حقیقتی ولی                  من با رویا پابه پای تو میام

  

دنیا اینجوری باشه قشنگ تره 

کسی هس ترانه هامو بخره!؟ 


پوریا شیرانی

----------------------------------------------------------------------

عیب از تو نیست این که بمن دل نمی دهی

 

 

با بغضِ کودکانه پُر از حرف و خسته اند

آنها که مثل من به حقیقت نشسته اند

 

تردید می کنی، و من از یاد می روم

این روزها جماعت عاشق دو دسته اند:

 

آنها که تا ابد به یقین فکر می کنند

آنان که دل ، به دل دلِ تردید بسته اند

 

من از تبارِ پاکِ یقینم، اگر مرا

یارانِ شک زِ ایل و تبارم گسسته اند

  

 

بیهوده خیره ای به رخ پرفریب خود

آیینه ها دمی به کسی دل نبسته اند

 

امروزِ روز طاقتِ دل ها زیاد نیست

یک روز بسته اند و به یک سوز رسته اند!

  

 

عیب از تو نیست این که بمن دل نمی دهی

آیینه ها همیشه دلم را شکسته اند...

 

پوریا شیرانی

+ نوشته شده در چهارشنبه پانزدهم تیر 1390ساعت 21:10 توسط پوريا شیرانی |

با سلام مجدد

در پست قبلی دوستان زیادی پیغام گذاشته بودند با این مضمون که بدلایلی موفق نشده اند همه یا تعدادی از آهنگها را دانلود نمایند

به همین دلیل تمام آهنگها را به اضافه ی یک آهنگ جدید در سایت ایرانی "پرشین گیگ" قرار دادیم تا دانلود آنها بدون ف ی ل ت ر و سهل الوصول ترباشد

 ضمن تشکر ویژه ازدوست بزرگوارم جناب محسن کاویانی عزیز که آپلود این آهنگها با همت او صورت پذیرفت، شما رو به شنیدن این 4 آهنگ دعوت می کنم.

این هم لینکهای جدید با امکان دانلود رایگان و سریع:


دانلود ترانه " لحظه آخر"

دانلود ترانه " تردید"

دانلود ترانه " احساس"

دانلود ترانه " وقتی که رفتی..."  (جدید)

شعر و دکلمه: پوریا شیرانی

خواننده و آهنگساز: حامد وفایی

تنظیم: دانیال محمودی

تهیه کننده: حامد وفایی

ضبط: استودیو آبنوس -1385- 1389

+ نوشته شده در سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 19:54 توسط پوريا شیرانی

با سلام و درود فراوان خدمت دوستان گرانقدر

سال 1390 رو به شما عزیزان تبریک عرض میکنم و امیدوارم که سالی سرشارازموفقیت و شادکامی پیش رو داشته باشید. مثل همیشه بابت دیر بروز کردن وبلاگ عذر می خوام، امیدوارم بتونم با مطالب جدید این تاخیر رو جبران کنم.

چندی پیش مراسم اختتامیه جشنواره بزرگ شعر دانشجویان و طلاب به پایان رسید، و برگزیدگان هر بخش (کلاسیک، سپید، ترانه تصنیف و نوحه) معرفی شدند که در بخش ترانه و تصنیف هم بنده موفق شدم بلطف خدا مقام اول رو کسب کنم(اسامی کامل برگزیدگان درسایتهای مختلف وجود دارد). کتابی نیز با عنوان "فصل مشترک" توسط مسئولین جشنواره چاپ شد که شامل اشعار برگزیده شاعران جشنواره بود.در این بین دو ترانه از بنده بنام "رهایی"(ص146) و ی تابی"(ص156) در کتاب چاپ شده که سالهای پیشتر در وبلاگم منتشر شده بود.( گزیده ی این مراسم در تاریخ 30/1/1390 به همراه مصاحبه با بنده و تنی چند از شعرا از شبکه 3 سیما پخش شد)

و اما در این پست و به مناسبت سال جدید قصد دارم اگر قابل باشه سه ترانه از آلبوم "کودکی های تو " رو بعنوان عیدی برای دانلود قرار بدم،آلبومی که 5 سال تولیدش طول کشید و با وسواس بسیاری هم از جانب من و هم حامد عزیز تهیه شد، این آلبوم از معدود آلبومهای دکلمه ای ست که برای دکلمه هایش آهنگ ساخته شده و از موزیک های بیکلام موجود استفاده نگردیده است،همچنین ضبط آن در بهترین و بروزترین استودیو شیرازصورت پذیرفت تا ازلحاظ کیفیت صوتی هم در سطح بالایی قرار داشته باشد.این مجموعه شامل12 تراک است که دو تراک آن ترانه است که با صدای زیبای حامد وفایی خوانده شده و 10 تراک دیگر آن هم دکلمه غزلهای بنده است جسارتا با صدای خودم، بامید اینکه مورد پسندتون واقع بشه و انشاالله با خاطرات خوب بهاریتون پیوند بخوره، آلبوم کامل هم بزودی منتشر خواهد شد.

باز هم براتون روزگار خوبی رو آرزو می کنم و امیدوارم که امسال سال دستیابی به آرزوهاتون باشه.

مشخصات آلبوم:  کودکی های تو

  

شعر و دکلمه: پوریا شیرانی

خواننده و آهنگساز: حامد وفایی

تنظیم: دانیال محمودی

تهیه کننده: حامد وفایی

ضبط: استودیو آبنوس -1385- 1389

دانلود آهنگها از www.persiangig.com (بدون فیلتر):

دانلود ترانه ی " لحظه آخر" کیفیت 256

دانلود ترانه ی "احساس" کیفیت 256

دانلود ترانه ی"تردید" کیفیت 256

 شما همچنین می توانید این ترانه ها رو از www.4shared.com  و همچنین www.mediafire.com در لینک هایی که در ابتدای قسمت پیوندهای وبلاگ تعبیه شده دانلود نمایید.

باتوجه به اینکه سایتهای دانلود و آپلود   ف ی ل ت ر  هستند، برای بازکردن لینکهای دانلود آهنگها از این دو سایت باید از  ف ی ل ت ر ش ک ن  استفاده نمایید.


+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم اسفند 1389ساعت 10:14 توسط پوريا شیرانی |

1) نبود ها

 

وقتی تو بودی، بهار بود

گل بود

تازگی بود

چشمهایم در چشمهای تو جوانه زد

و من در آفتاب تابستان بودن َت، گرم شدم،

- که توانستم پاییز رفتن َت را طاقت بیاورم

اما..

دیگر نه تو هستی...   نه آفتابی...   نه طاقتی...

و جای همه ی نبود ها

                              زمستان سختی در راه است

---------------------------------------------------------------

2) حتما

 

روزهایی که با تو بودم

هرگاه چتر با خودم می بردم

حتما باران می بارید... 

---------------------------------------------------------------

3) آغوش

امروز درخت کهنسال کوچه ی ما را بریدند

و من بیاد نمی آورم که در طول این سالها یک بار هم او را درآغوش گرفته باشم

که هیچگاه مزاجمان با هم سازگار نشد؛

 

تابستانها که من عریان بودم او پوشیده بود

و زمستانها که من پوشیده بودم او عریان...!

---------------------------------------------------------------

4) سپید

 

شعرهای سپیدم

مال خودم نیست

شعر خداست

من فقط منتظر می شوم زمستان از راه برسد،

تا خدا شعر تازه ای بنویسد روی کاغذ ابرها

و سپس شعرهای کهنه اش را ریز ریز کند

تا زمین پر شود از کاغذ های سپید...


آنگاه کافی ست به یکی ازین دانه های خیس خیره شوم

و از روی دست خدا شعر نو بنویسم...

---------------------------------------------------------------

5) نگاهت

 

برف،

دلِ من بود

که در آفتابِ نگاهت

آب شد

---------------------------------------------------------------

پوریا شیرانی - زمستان 1389 

" در نظر سنجی نام کتاب شرکت کنید" (در زیر قسمت پیوندها)


+ نوشته شده در جمعه هشتم بهمن 1389ساعت 11:55 توسط پوريا شیرانی |

مطالب قدیمی‌تر