| تبليغات | X |
كبوتر خسته عاشق من گرفته بوي تو دقايق من
اي كه به روي بام دل نشستي گفتي پر پريدنت رو بستي
اي كه پرازآرزوهاي خوبي اسير دلتنگي هر غروبي
اي كه دلت مثل دلم گرفته اس بغض تو از درد دل نگفته اس..
با اينكه خسته اي مثه خود من تموم فكر و ذكر تو شده من
با اينكه ميميري اگه نباشم دق مي كني از تو اگه جدا شم
با اينكه چشمات ميگه عاشق هستي حتي غرورتو واسم شكستي
با اينكه از چشات به من اشاره اس نگات هنوزم پر استعاره اس
فكر مي كنم اگه يه روز نبينيم
چشات يه حرف ديگه اي رو ميگه
پر مي كشي تا كه بياي سراغم
اما مي شيني رو يه بوم ديگه...
ماه خردا د، ماهي است كه سال صفر من درنیمه آن قرار دارد..، ماهي كه امسال هم مثل هر سال با كوله باري بر دوش آمد و يكسال ديگر به قد مت ذهن من افزود و رفت...
اما كوله بارخاطرات و تجربيات امسال، بسيار سنگين تر از سال گذشته يود..
به همين دليل و دليل هاي ديگر، حال و هواي خرداد امسال من ، كمي ا ز روزهاي پر لبخند گذشته ام فاصله داشت و همین، سببی بود که امسال اينگونه، با شعري نيمايي وا لبته كمي تلخ ، به استقبال ميهمان هرساله خود رفتم...
(( دگر بيهوده با لبخندهاي تو نمي خندم... ))
الا اي سرنوشت تاهميشه آرزو وار وغم انگيزم!
دراين ويراني ترديدهاي تند وتوفاني،
من اما ديگرازجايم نمي خيزم!
دگر بيهوده با لبخندهاي تو نمي خندم
دگردرسوگ حسرت زاي تواشكي نمي ريزم...
هواي آسمان پوچ فردايت چه ابري باشد وخورشيد دربند زمان باشد؛
چه روشن باشد ودستان گرم آفتابت
شعله ي آتش كشد دررخت غم آلوده ي ديروزهاي من،
من اما چشم برفردا نخواهم داشت...!
فريب روشن هرروزتواينست:
شب خاموش..
سايه ها پنهان...
من اما ديگرازتردستي دستان خشك آسمانت دستهاي خواهشم را ترنخواهم كرد،
وديگرخويش را با اشك چشم پرفريب تونمي شويم.
دگرچشمان خود را برتمام وعده هاي بي سرانجام تومي بندم
نه ديگرپاي پيمان تومي مانم؛
نه مي گريم!
نه مي خندم...!
پوريا
خرداد هشتادوهفت
اين روزها سخت دلتنگم،
نمي دانم آيا پاي صبرم تا به كي در مرداب رخوت امروز فرو خواهد ماند،
نمي دانم آيا پرندگاني كه درهواي پوچي پرسه مي زنند تا به كي به بال شكسته من طعنه خواهند زد
و آيا كدامين طلوع پر رنگ ، بي رنگي غروبهاي هميشه مرا محو خواهد كرد.
سخت دلتنگم، دلتنگ و آزرده از اين همه پوچي ، از خنده هاي دروغ، از افكاري بي بنياد، از اين غربتي كه هيچ از جنس آن نيستم ، نبوده ام و نخواهم شد.
بسيار تنهايم... در ميان انسانهايي كه هنوز نفهميده ام به چه دلخوش اند؛ چيزي كه لحظه اي ديگر در اختيار آنان نيست يا روياهايي كه بيشتر به كابوس مي مانند.. و يا خنده هاي بي دانشي كه از سر بي خبري سر مي دهند.
دلتنگم.. دلتنگم از خاطره هاي خوشي كه اكنون آواري شده اند بر سر كودك احساس من تا من باز هم كودك احساس خويش را گم كنم ...
ولي...
ولي همچنان درپشت پنجره انتظار من، روياييست در سر،واينك هراسان تر از هميشه...
اينجا چقدر فاصله افتاده بين ما...
روياي تا هميشه هراسان باورم
اي كشتي شكسته ی در خون شناورم
اي ماجراي آه من و ماه دور دست
اي دستهاي خالي بي يارو ياورم...
اينجا چقدر فاصله افتاده بين ما...
اينجا چقدر فاصله افتاده بين ما
اينجا نشسته كوه حقيقت برابرم
گاهي كه نعره مي كشم و داد مي زنم
حس مي كنم كه از همگان بي صدا ترم!
٭ ٭ ٭ ٭
يادش بخير قصه آن روزهاي خوش
تير نگاه تيز تو و زخم پيكرم
حتي خيال سايه آن ابر خاطرات
آخر ببين چه ساده گذر كرد از سرم
٭ ٭ ٭ ٭
اینک تو از گذشته خود سير مي شوي
وقتی که من اسیر همان روز آخرم
تو تشنه پريدن و پرواز ديگري
من تشنه عدالت و حق برابرم!!
پوريا
بغض غریب غربت و دوباره خالی می کنم
اشکای دونه دونه مو مهمون قالی می کنم
خط می کشم رو آسمون که فکر پرواز نکنم
تا جز خودم عقده هامو واسه کسی باز نکنم
می خوام تلافی بکنم خنده های دروغمو
بدست تاریکی بدم روزای بی فروغمو
تا ته دنیا بدوم وقتی که دنیا قفسه
جوری که حتی سایه مم به گرد پاهام نرسه
دلم میخواد که بد بشم با همه آدمکا!
من دیگه زل نمی زنم تو چشمای عروسکا!
می خوام زمینی بمونم حالا که آسمونی نیست
حالا که جز تو آینه نگاه مهربونی نیست
وسعت این فاصله ها چه تلخ و گریه آوره
حالا می فهمم که دلم از همه کس ساده تره...
دلم می خواد که بشکنم بتی که نشکسته کسی
دنیا رو خالی بکنم از این همه دلواپسی...
این هم به شعر نو در اولین مطلب سال نو!!!
لحظه ها مي آيند ...
فصل رويش نزديك
سالها، مي گفتند، كه تو با باد به آغوش سفر خواهي رفت
من دو گوشم كر بود!
روزها مي گفتند كه تو با خواب به ديدار دلم مي آيي
من هنوز در خوابم...
حرف باران را من با تو معنا كردم
من به ياد چشم ات، چشم خود مي شستم
مثل باران بودم شعر تو مي گفتم ،
... آ ن همه حس غريب
در دل تنگ غروب
بوسه هايي كه امانت دادم ...
دست دلشوره با د
تا كه بنشاندشان بر رويت...
و نفهميدي تو
... و نفهميدي تو
باد هايي كه طي اين همه سا ل
همه از شوق تو در روي تو جان مي دادند
يا كه با زلف پريشان تو مي رقصيدند
همگي:
بوسه من بود به تو ..!
و تو ازهديه هر لحظه من
... سالهاست بي خبري...!
٭ ٭ ٭ ٭
حرف باران غم بود،
حرف خورشيد چطور؟
حرف خورشيد هنوز
فرصت ساختن خاطره هاست
حرف خورشيد هنوز
در دو چشم تو به من مي گويد:
باز هم دوست بدار باز هم اشك بريز
حرف باران خوبست حرف خورشيد و نيز...
حرفاي لب نديده
حوصله ها كه سر رفت فصل غزل كه طي شد
روزايي كه نديديم بهارايي كه دي شد
حرفاي لب نديده شكوفه هاي پرپر
ناخن تيز گلچين باغ گلاي بي سر...
... غروب تلخ خرداد وقت طلوع فرياد
گرفتن سرم رو كي ياد دست من داد
كثرت آرزوها به گرمي يه آتيش
قصر خيالي من تا برگ سبز درويش
خاطره هاي بي يار طي شدن شب و روز
حس يكي نبودن با روزگار امروز...
... غروب گرم مرداد پنجره هاي بي باد
گرفتن سرم رو كي ياد دست من داد
برگاي دونه دونه صورت زرد پاييز
ثانيه هاي مرده دلخوشي هاي ناچيز
خواهش بي نتيجه غرور محكم من
تو دره هاي ترديد خنده مبهم من!
... غروب پوچ آذر خنده ناز دلبر
سرم به زير و چشمام مثال آسمون تر
قصه كه آخرش شد فصل زمستون اومد
سكوت يخ زده ام رو ترانه اي به هم زد
قلب شكسته من باز يه نشوني پرسيد
باز به دلم نشستن بارقه هاي اميد
... غروب سرد اسفند يه برگي از يه دفتر
يه نوشدن براي يه روزگار بهتر!!
٭ ٭ ٭ ٭
چه بي نشونه رفتن پي نشوني من
تموم لحظه هاي خوب جووني من...
اين غروبي كه مرا ياد تو انداخته است
تا به امروز مرا مثل تو نشناخته است
شبم از حادثه پر مي شود و باز دلم
خويش را در تب دلتنگي تو باخته است
باز در سايه ترديد يقين مي بينم
باز هم لشكر اضداد به من تاخته است
در سراسيمگي چشم تو پر مي كشم و...
مي نويسم غزلي را كه دلم ساخته است
آخر اي عشق زميني دلك ساده من
آسماني تر از اينها به تو دل باخته است!
٭ ٭ ٭ ٭
... چه نجيبند غزل هاي هراسان كسي
كه همه عمر به چشمان تو پرداخته است...
چندی پیش از سر دلتنگی دو بیت از یک غزل قدیمی رو نوشتم لطف دوستان باعث شد تا این غزل رو کامل بنویسم . برای اون دوستانی که این غزل رو شنیدن هم بزودی یک غزل جدید می نویسم
كودكي هاي تو...
من بسان كودكي ها ي تو مي مانم هنوز
چون تو را مي خواهم و ا زتونمي دانم هنوز
مي سرا يم شعري وهر بيت اشك آلود را
جز براي خنده هاي تو نمي خوانم هنوز
نام تو د ر دفترم شعر رهايي بود و من
شاعري بودم كه در شعر تو زندانم هنوز
می گزي لب را چرا تا من اشارت مي كنم
من كه خود بيش ازتوازمردم هراسانم هنوز
لحظه اي آشفته گشتي تا كه ديدي روي من
من ولي از ديدنت سر در گريبانم هنوز
گرهنوز ازكرده هاي خود پشيماني بدان
من هم از ناكرد ه هاي خود پشيمانم هنوز
سالها بگذشته از اول نگاه تو ولي..
من ميان مردمك هاي تو مهمانم هنوز
بهرتو عاشق شدن كاري اگر دشوار بود
من براي دلسپردن سخت ، آسانم هنوز
روز اول بستم اين عهد اگرچه زود را
عاشقانه بر سر اين عهد و پيمانم هنوز
پر گشودي عاقبت از اين غزلگريه ولي
من درون پيله هاي واژه پنهانم هنوز...
من بسان کودکی های تو می مانم هنوز
چون تو را می خواهم و از تو نمی دانم هنوز
می سرایم شعری و هر بیت اشک آلود را
جز برای خنده های تو نمی خوانم هنوز ...
...
...
تو همین حال وهوا بود که شب از دلهره پر شد
آسمون پلکاشو بست و
تو دوباره گریه کردی
تو همین دقیقه هایی که پراز بهونه بودن
بغض طاقتت شکست و
تو دوباره گریه کردی...
* *
از تو آسمون چشمات با غزلگریه بارون
قطره قطره دوره می شد همه خاطره هامون
ماجرای آشنایی شوق هرروزه دیدار
خلوت ناب من و تو... موج اشتیاق و اصرار
* *
قصه عشق من و تو
از ازل بوده و میشه
اونا تا ابد بخونیم
اگه از همدیگه دوریم
میشه با هم دیگه باشیم
اگه یاد هم بمونیم
اگه یاد هم بمونیم...
* *
هیشکی اندازه ما حقیقت عشق و نفهمید
وقتی دستای من و تو پل رویاهای ما بود
من و تو لذت پرواز و با هم تجربه کردیم
وقتی هر دو مون دلامون به زمین بی اعتنا بود...
پوریا
